• Mama Hanna

Onrust midden in de nacht, tijdens de zwangerschap

Bijgewerkt op: 14 jan.


Het is 30 december 2021, tijdstip 03:00 uur 's nachts. Ik lig wakker, voor de zoveelste keer deze zwangerschap. Voordat ik het weet lig ik een uur te draaien en staat mijn hoofd aan. Voordat ik het weet ben ik over allerlei dingen aan het nadenken.

Zo ook deze nacht. Ik besef dat ik wakker lig omdat ik kleine bewegingen in mijn buik voel. Als ik er mijn aandacht op richt, merk ik dat ik al een tijdje contact probeer te zoeken met haar. Ze is al een dag rustig, mij iets te rustig. Maak ik me zorgen? Niet perse... Maar mijn gedachten gaan wel aan. Wanneer zal ze komen? Zal ze nu veel slapen ter voorbereiding op de bevalling? De uitgerekende datum was 24 december 2021, deze is inmiddels 6 dagen verstreken.


Vandaag, 30 december 2021, ben ik 40 weken en 6 dagen zwanger van ons derde kind. Een vrij ongecompliceerde zwangerschap al zeg ik het zelf. Weinig klachten, de controles waren goed, eigenlijk alles zoals het zou moeten volgens het boekje. Daar ben ik enorm dankbaar voor!


Het voelt als de dag van gisteren dat ik mijn ouders vertelde dat we in verwachting waren, iets wat overigens niemand zag aankomen. Na veel moeilijke jaren met de twee jongens, had niemand meer verwacht dat we het nog een keer zouden aandurven. Ikzelf trouwens ook niet, ik heb genoeg momenten gekend waarin ik huilend in bed lag, niet wetende hoe we de volgende dag weer moesten overleven. Niet wetende hoe ik mijzelf weer moest oppeppen om een goede moeder, vrouw, vriendin en collega te zijn. En nu zit ik hier, midden in de nacht, na te denken over hoe dit allemaal zo is gelopen. Hoe ik het ouderschap ervaar, hoe ik als mens ben gegroeid, hoe ik enorm hard ben gevallen maar elke keer toch weer ben opgestaan. Hoe ik heb leren kiezen voor mijzelf, hoe moeilijk dit vaak ook was. Want wat doe je als je het gevoel hebt dat de hele wereld tegen je is? Dat je naakt en alleen bovenaan een klif staat en niet weet of je moet springen of terug moet naar het hol van de leeuw?


Elke dag dat ik wakker word en nog zwanger ben zonder tekenen van bevallen, is weer een dag dichterbij een kans op bevallen in het ziekenhuis. Alle

drie de bevallingen wilde ik het liefste thuis uitzitten. Helaas is dit nog niet gelukt, maar deze zwangerschap was ik er van overtuigd dat dit nu wel ging gebeuren. En ik weet dat deze kans absoluut nog niet is verstreken en er nog zat mogelijkheden zijn dat dit wel gaat gebeuren, toch neemt mijn hoofd 's nachts een loopje met mij. Nou heb ik een ongecompliceerde zwangerschap, een fijne verloskundige, een heerlijk huis om in te bevallen, dichtbij de kerstboom... en nu gaat moeder natuur voor mij bepalen dat mijn lijf en kind nog niet klaar zijn om te bevallen? Dagelijks spreek ik mijn nu nog onbekende dochter toe, dat het buiten mijn buik echt wel een stuk fijner is dan daarbinnen. Opgevouwen en weinig ruimte versus heel veel knuffels van haar papa, mama en twee grote broers, ik had het wel geweten. Maar aan de andere kant snap ik het ook weer wel, het warme huisje bij mama is lekker veilig. Ze heeft nog zoveel tijd om met ons samen te zijn, als het leven ons is gegund.


Want ja, er zijn ook angsten. De angst voor wiegendood.. die vind ik echt vreselijk. Maar ook de kans van 25% dat ze slechthorend is, begint steeds meer te knagen. Of dat we straks drie kinderen hebben waar we voor moeten zorgen, moeten opvoeden, moeten beschermen.. terwijl we maar met z'n tweeën zijn. Kunnen we dit wel? Zijn we wel sterk genoeg? Hebben we wel genoeg liefde en aandacht om alle drie de kinderen het gevoel te geven dat ze even geliefd zijn? Dat ze later terug kijken op hun jeugd en blij zijn dat ze bij ons zijn geboren? We zullen heus niet alles goed doen, dat besef ik mij dagelijks. Maar ik hoop echt dat ze later terug kijken zoals ik terug kijk op mijn jeugd: Ze hebben ons gegeven wat ze konden, en dat is genoeg.

Van de hak op de tak, van links naar rechts. Mijn gecompliceerde brein, mijn ADD en HSP. Die combinatie vind ik soms enorm lastig. Vooral 's nachts als ik wakker lig en mijn hoofd niet meer uit kan krijgen. Vroeger bleef ik dan woelen, draaien, piekeren. Tegenwoordig stap ik uit bed en ga ik iets doen. De was draaien, een serie kijken.. en dan hopen dat de slaap me weer overvalt. Soms lukt dit, soms ook niet. En dan begint de dag vroeg en zie ik het maar als 'alles uit je dag halen'. Maar toch is het nu anders, het is minder ongecompliceerd. Want zodra ik besef dat ik wakker lig, ervaar ik eerst mijn hele lichaam: is er rust? Heb ik pijn? Ben ik aan het bevallen misschien? Tot nu toe is het antwoord nee en ga ik verder in de waan van de dag. Maar er komt een moment dat dit anders gaat zijn, het anders gaat voelen. Er komt een moment dat mijn lichaam klaar is met het warme huisje, dat ik aan het werk ga om dat lieve meisje wat aan de andere kant van die buikwand zit te mogen ontmoeten. En dan zit ik niet meer om 03:00 uur 's nachts achter mijn laptop om mijn gedachten op papier te zetten, maar dan zit ik in de prachtige stoel van Arjon zijn moeder haar te voeden. Ook dan zullen mijn gedachten komen en gaan, maar dan wel met een ongelooflijk wonder in mijn armen.

96 weergaven0 opmerkingen