• Mama Hanna

Ons gezin is compleet.. toch?


Een nieuwe blog over ons mooie, complete gezin. Een blog die niemand had verwacht, een boodschap die niemand aan had zien komen. Maar toch was er een twijfel, een kriebel, een gevoel. En dit gevoel groeide uit tot een wens. Lees in deze blog alles over waar dit gevoel en deze wens toe hebben geleid.


Genieten van het kneuterige van een pasgeboren baby

Begin 2021 ging ik op kraamvisite bij een vriendinnetje van mij. Gezien de maatregelen ging ik alleen en ergens vond ik het ook wel lekker. Even zonder kids de deur uit, even thee drinken en genieten van het kneuterige van een pasgeboren baby. Even geen confrontatie over hoe groot mijn twee jongens al zijn, want wellicht herken je dit wel: zodra je met je dreumes, peuter of kleuter bij een baby op bezoek gaat, is je kind ineens niet meer zo klein maar reusachtig groot geworden. Best confronterend al zeg ik het zelf.

Tijdens het bezoek zette mijn vriendin haar zoontje en mij op de foto. Ik had niet perse klapperende eierstokken, maar ik genoot er wel van. Toen ik thuis kwam liet ik de foto direct zien aan Arjon. 'Kijk nou schat, hoe schattig.' Ik hoor het mijzelf nog zeggen. Niet eens met een bepaald doel, ik was gewoon enthousiast. Zijn reactie daarentegen was totaal onverwacht: 'Oke dan, het heeft nu lang genoeg geduurd. Je hebt het er al zo lang over... laten we er maar voor gaan.' Ik keek hem vragend aan en vroeg hem wat hij precies bedoelde. 'Een derde kindje Hanna. We hebben het er al zo lang over, laten we er maar voor gaan.'


Het bespreekbaar maken van de kinderwens

Het klopt dat ik het onderwerp vaker bespreekbaar heb gemaakt het afgelopen jaar. Nu de situatie met onze jongens 'stabiel' is en alles zijn gangetje gaat, is de donkere wolk van 'dit nooit meer!' ook opgelost. Nadat we te horen kregen dat beide jongens slechthorend zijn, Aaron een nierafwijking heeft en we ruim twee jaar een strippenkaart hadden in het ziekenhuis, zeiden we tegen elkaar: 'We houden het bij twee, dit nooit meer.' En hoezeer ik hier ook achter stond, toen onze gezinssituatie stabiel werd, kon ik ook beter overzien dat dit vooral gebaseerd was op gevoel en emoties, vooral niet op verstand. Door alle rollercoasters waar we in hebben gezeten, raakten we uitgeput. We hebben continue zorgen gehad over onze kinderen en dat wil je nooit meer meemaken. Ik heb nachtenlang aan Aarons bed gezeten omdat ik bang was dat hij doodging. We hebben jaren (ja echt jaren) avond aan avond tot soms 2 uur 's nachts strijd gevoerd om Laurens te laten slapen. Dit hakte er aardig in kan ik wel zeggen. Zonder dat we het doorhadden, minimaliseerden we ons sociale leven, raakten we vrienden en kennissen kwijt en stopten we met onze hobby's. De garantie dat een nieuw kindje wel gezond is, is er niet. De stress tijdens de zwangerschap bij Aaron van de 20 weken echo tot aan de geboorte, de ziekenhuisbezoeken na de bevalling bij beide kids, het was zo slopend. Daarnaast moesten we beide natuurlijk gewoon werken, had ik onregelmatige werktijden waardoor we elkaar amper zagen en was ik nog bezig met een HBO studie. Dit maakte deze periode absoluut niet gemakkelijker.

De wens voor een groter gezin

En toch begon het te kriebelen bij mij. Hoe zou het zijn als we in deze situatie (groter huis, beide een andere baan, geen onregelmatige werktijden, elk weekend vrij, geen studie, veel minder ziekenhuisbezoeken, stabiliteit bij de kids) nog een keer zwanger mochten raken? Ik merkte dat de wens voor een derde kindje, een groter gezin, steeds meer begon te groeien. Dit komt ook doordat ik de afgelopen jaren, eigenlijk vanaf mijn burn-out, meer ben gaan genieten van het gezinsleven. Doordat ik een andere baan kreeg, meer stabiliteit en later ook thuis ging werken, ben ik gaan houden van het moederschap. En blijkbaar heb ik dit vaker aangekaart bij Arjon dan ik dacht. Ook bij hem moest dit even landen en vroeg hij zich af of hij dit nog wel een keer wilde meemaken. Gelukkig kon ook hij beter relativeren en zien dat wat we hebben meegemaakt, niet vanzelfsprekend is en elke situatie een nieuwe situatie op zich is. Hij besloot dat ook hij achter het idee stond en we hakten de knoop door: we gingen ervoor.


Daar zat ik met een rode boei

De volgende dag belde ik de huisarts voor het verwijderen van mijn spiraal. Met het zweet in mijn handen zat ik bij haar aan tafel. Niet omdat ik tegen het verwijderen op zag, maar omdat het ineens zo 'definitief' leek, alsof ik de dag erna al een baby in mijn buik zou hebben. Echt een vreemde reactie van mijn lichaam moet ik zeggen. Toen ze mij vroeg waarom ik mijn spiraal wilde laten verwijderen, begon ik dan ook enorm te stotteren: 'Ja eehm, wij eehm... we willen graag zwanger worden.' Met een rode boei en een klam lichaam zat ik daar ongemakkelijk in die stoel. Achteraf kan ik er enorm om lachen. Al helemaal omdat ze heel lief vroeg: 'Is dit de eerste keer?' Ze keek nogal verbaasd toen ik aangaf dat ik al twee kinderen had rondlopen, dit had ze waarschijnlijk niet verwacht na mijn vreemde reactie. Het verwijderen was zo gepiept en ik liep met een kriebel in mijn onderbuik naar buiten. Waar zullen we eind 2021 staan?


Ondanks dat de huisarts had aangegeven dat ik direct zwanger kon raken, liet ik die gedachte meteen los. Het was geen 'must'. Ik wilde moeder natuur de kans geven om het te laten gebeuren zoals het mocht gebeuren. We hadden afgesproken dat we het tot eind 2021 gingen proberen, mocht het niet lukken dan was het ons niet gegund. Arjon is afgelopen april 40 jaar geworden, hij wilde het niet eindeloos proberen. Daarbij hebben we twee prachtige kinderen en zijn we dolgelukkig met ze. Mocht het niet lukken, dan hebben we daar vrede mee. Ook na aanleiding van de moeilijke zwangerschap van Aaron, besefte ik mij maar al te goed dat er veel mis kan gaan. Hier wilde ik wel realistisch over zijn naar mijzelf toe. Eerst zien, dan geloven.


Een zwangerschap heb ik gelijk door

Ik was er heilig van overtuigd dat ik direct door zou hebben als ik zwanger zou zijn. Bij beide zwangerschappen stapte ik 's ochtends uit bed en was ik enorm gedesoriënteerd. Ik wilde linksaf slaan maar ik liep vol rechtdoor tegen de muur. Daarnaast was ik enorm afwezig en smaakte de koffie me niet meer. Dit waren bij beide zwangerschappen de eerste tekenen die ervoor zorgden dat ik een test kocht en daarna met een geschokt gevoel op het toilet zat: 'Ik word mama!' Zolang ik stabiel uit bed stapte was er dus niks aan de hand, dat dacht ik althans.

Dinsdag 6 april stapte ik 's ochtends uit bed en zette ik zoals elke ochtend een pot koffie. Als de kinderen nog sliepen dronken Arjon en ik samen een bakje voordat hij in de auto stapte naar zijn werk. De eerste slok die ik nam, spuugde ik direct weer uit. 'Gatver, wat heb een vieze bak koffie. Smaakt hij bij jou ook zo smerig?' Arjon keek me met een schuin hoofd aan en zei: 'Je bent zwanger.' Ik begon te lachen en schudde mijn hoofd. 'Nee joh, dit komt gewoon door de stress die ik momenteel heb.' Ik zat toen in een enorm stressvolle periode waardoor ik geen hap door mijn keel kreeg en erg misselijk was. Dit was voor mij een logische verklaring, mijn maag is nou eenmaal mijn zwakke plek. Arjon bleef mij aankijken met een twinkeling in zijn ogen. 'Hanna echt, let op mijn woorden. Je bent zwanger.'


Hier heb je een zwangerschapstest

De volgende dag ging ik op bezoek bij een vriendin. Ik had behoefte aan afleiding en zij was toevallig vrij. Toen ik binnenkwam zei ze: 'Koffie of thee?' Ik twijfelde, die ochtend had de koffie me ook niet gesmaakt en ik was er aardig misselijk van geworden. Toch bleef ik er van overtuigd dat het stress was en wilde ik niet geloven dat ik weer zwanger was. 'Doe maar koffie, eens kijken of deze me wel smaakt.' Ze stond stil, draaide zich abrupt om en keek me aan. 'Ben je zwanger?' Ik haalde mijn schouders op en ging zitten. 'Ik heb werkelijk geen idee, het zou kunnen.' Ze sprintte naar boven en kwam terug met een zwangerschapstest. 'Hier, ik heb er nog een liggen. Check even of het zo is, dan weet je het direct.' Vol ongeloof keek ik naar de test, mijzelf afvragend wat er zojuist wat gebeurt. 'Joh, als het zo is dan ben ik echt net 4 weken zwanger. Ik ben net wel/net niet overtijd. Ik kan beter even tot het weekend wachten.' Mijn menstruatie is altijd onregelmatig geweest waardoor ik in het verleden nogal veel testen heb gebruikt omdat ik 'dacht' dat ik overtijd was, maar vervolgens ineens 3 dagen later ongesteld werd. Dit wilde ik koste wat kost voorkomen, ook omdat ik er geen 'ding' van wilde maken. Toch nam mijn vriendin hier geen genoegen mee. 'Deze test is een early test, deze kun je al voordat je overtijd bent gebruiken.' Ach, wat kon me gebeuren? Ik nam de gok, liep naar het toilet en plaste over de test heen. "Waiting" kwam in beeld, en bleef knipperen. Twee minuten later knipperde het nog steeds. Ik werd zenuwachtig.. waarom duurde het zo lang? En ineens was daar de tekst: "Zwanger 2-3 weken".

Ik liep het toilet uit en liep langzaam naar de woonkamer. Mijn vriendin liep naar me toe en zei: 'En???' Ik draaide de test om en liet haar vol ongeloof zien wat ik zojuist had gezien. Een kreet van blijdschap kwam uit haar keel en ze vloog me om de hals. 'Je wordt weer mama!!!"



Inmiddels is dit 12 weken geleden en ben ik alweer in het tweede trimester beland. Ik voel me goed maar besef nog steeds niet helemaal dat er weer een klein mensje in mij groeit. Af en toe voel ik kleine plopjes, het teken dat hij/zij er is. Een druktemaker, dat hebben we inmiddels kunnen aanschouwen op de echo's.

Het eerste trimester was overleven en uitzitten. Ik had het geluk dat ik hele dagen misselijk was, continue moest eten omdat ik anders zou flauwvallen en rond een uurtje of 3 mijn ogen niet meer kon openhouden. Niet gek ook met een 5 en 2 jarige om je heen die continue het huis afbreken. Inmiddels is de misselijkheid voor 95% voorbij, de honger is iets minder en de moeheid kan ik beter verdragen. Het is grappig hoe snel je lichaam weet wat zij moet doen bij een zwangerschap. Ondanks dat de baby nog zo klein is, had ik met 8 weken al een duidelijke zwangerschapsbuik. Ik werd dan ook uitgebreid gefeliciteerd door mensen, terwijl ik het eerste trimester nog niet eens door was. Best wel spannend, maar het is gelukkig goed gegaan!



Binnenkort de 20 weken echo

Ondanks dat ik het volste vertrouwen heb in mijn lichaam en deze zwangerschap, zal het geen onbezorgde zwangerschap zijn. Hierover zal ik jullie meenemen in mijn blogs, podcasts en via mijn social media. De 20 weken echo vind ik enorm spannend omdat deze bij Aaron niet goed was. Nu is de zwangerschap nog onbezorgd maar ik ben mij er heel erg van bewust dat dit ook heel anders kan zijn vanaf dat punt. Verder zijn wij natuurlijk belast met een genetische afwijking waar we sinds vorig jaar achter zijn. Ook dit kindje kan belast zijn met deze genetische afwijking. Dit kunnen ze pas na de geboorte testen, daardoor start het leven van ons derde kindje al in het ziekenhuis. Maar ondanks dit, genieten we enorm van mijn groeiende buik, het 'geplop' in mijn lichaam en de prachtige echo's. Zolang er geen slecht nieuws is, is het goed nieuws. De jongens zijn super trots dat ze beide grote broer worden, ze vertellen het dan ook overal. Gisteren vertelde Aaron in geuren en kleuren bij de kassa dat 'mama een baby in haar buik heeft.' Alle mensen bij de kassa's feliciteerden mij uitgebreid, het werd zelfs een beetje ongemakkelijk.

Mijn buik krijgt een overload aan kusjes, knuffels en er wordt al flink tegen gepraat. Eind 2021 zijn we een gezin van 5 en mogen we onze zoon of dochter verwelkomen. En tot die tijd geniet ik van deze zwangerschap, want een ding is zeker: Dit zal de laatste keer zijn dat ik deze bijzondere gebeurtenis ga meemaken.





144 weergaven1 opmerking

Recente blogposts

Alles weergeven